بخش نخست گزارش، مربوط به شناخت کلی و آشنایی با وجوه تعریفی گروههای سیاسی است. در گزارشهای بعدی به تبیین مبانی معرفتی و عمل سیاسی، اجتماعی گروهها خواهم پرداخت.

حج با همه فراز و فرودهایش و با تمام معارف و مشاعرش به پایان رسید. مسلمانان با تمسك به بت شكني ابراهيم (ع)، حاجی شدند و دسته دسته بعد از زیارت شهر رسول گرامی اسلام، به مواطن خويش باز مي گردند. حاجيان سرخوش و آرام از انجام اعمال حج و كسب رضايت الهي، درصدد برنامه اي روحاني براي زندگي خويش اند و به فرداي خويش و فرزندانشان مي نگرند.

اما كمي آنطرف تر، چه كسي است كه نبيند، حسين (ع)، حج را از ميانه رها كرده و قصد عراق نموده است. او بارها و بارها، اصحاب و تابعين حضرت خاتم الانبياء (ص) را به خطراتي كه قلب اسلام را نشانه گرفته است، بيم داده است، اما كو گوش شنوا. دلهاي پر از لقمه حرام، گوشها را نيز كر كرده و ٌدايي جز وساوس و خطورات شيطاني در آن راه ندارد. حسين (ع)، كه فرياد توحيد و عدالت ميزند، از خطر بدعتهاي چشم ناپوشيدني در اسلام سخنراني مي نمايد و به مسلخ رفتن عدالت اسلامي و پايمال شدن حقوق مردم و مستضعفان را فرياد مي زند، به اميد حضور سپاهي منسجم، عازم كوفه مي­شود، بي خبر از آنكه حرامخواران به شهادت رساندن مسلم، را دعاي عرفه خويش ساخته اند و آماده پذيرايي از شهادت حسين (ع) و اسارت خانواده اش هستند.

تاريخ هميشه مي تواند در رنگ و لعابهاي تازه تكرار و بازخواني شود.

امروز پس از چهارده قرن از حج سال 60، و عاشوراي61، كماكان بدعتها در اسلام ادامه دارد:

هنوز هستند افرادي كه اسلام را فاقد نظام سياسي برشمرده و ليبرال دموكراسي را تنها نسخه تجويزي براي جمهوري اسلامي مي دانند.

هنوز هستند افرادي كه به تقابل اسلام و آزادي اعتقاد راسخ دارند و مي­كوشند آزادي را بر اسلام برتري دهند.

هنوز هستند افرادي كه حكومت را مصادره مي­كنند و خود را راهبر انقلاب از تنگناها و گردنه هاي خطرناك معرفي مي كنند.

هنوز هستند افرادي كه جز تبعيد و كشتن ابوذر، نقشه اي ديگر براي عدالتخواهان ندارند، در حاليكه اطرافيان خود را از خان بيت المال به وفور متنعم ساخته اند.

هنوز هستند افرادي كه انقلاب محمدي را ديده اند و براي آن شمشير زده اند، اما با همان شمشير به جدال علي (ع) مي­روند و آرزوي كشتن حسين (ع) را در سر مي­پرورانند.

هنوز هستند افرادي كه جز به تعطيلي احكام و آرمانهاي انقلاب فرزندان محمد (ص)، و پيوستن به سپاه معاويه، به امر ديگري رضايت ديگري ندارند.

هنوز يزيد و معاويه هست و علي (ع) و حسين (ع) هنوز تنهايند.

ابن عباس، عمر سعد و ابوموسي اشعري هستند و  عمار و مالك هم هستند.

آيا ما تكليف خود را به روشني ميدانيم كه تا ظلم هست، مبارزه هست و مبارزين باید محكم و استوار بمانند؟