شوکران انتظار

باسمه تعالی

اول، چند روز پیش جلساتی گذاشته بویم و از برخی دوستان خواستم تا در جلسات حاضر شوند و نظرات خود را ارائه نمایند. با آنکه به خاطر دعوت از چنین افرادی، از سوی برخی دیگر از دوستان تحت فشار بودم که چرا افراد خارج از مجموعه را برای نظر و مشاوره دعوت می کنی، باز مصر بودم که آنها را دعوت کنم تا بیایند و با مخالفتهایی که می کنند، به پختگی و کیفیت بحث کمک کنند.

با این حال، چند تا از مدعوین خارج از سیستم نیامدند، چند تا هم یک جلسه آمدند و در جلسات بعدی نیامدند. وقتی علت را پرسیدم که چرا نیامده اند، جواب جالبی شنیدم. جملاتی بیان داشتند که مفهوم و منظور آن جملات  این بود؛ شما با دعوت از ما برای  آن جلسه، در واقع قصد سوء استفاده از عنوان و پست ما را دارید! خندیدم و گوشی را قطع کردم.

نمونه این رفتار را بارها و بارها از سوی برخی دوستان که سابقه رفاقت طولانی داشتیم، در مورد مسایل مختلف مشاهده کرده ام. همواره سعی کردم که بگذرم و حرفی نزنم. اما در آخرین مورد، احساس کردم، واکنش نشان ندادن من، موجب مسائل وخیم تری می شود. در حقیقت رفتار دوستان مورد نظر را دهن کجی به اصولگراترین و ولایی ترین رییس جمهوری می دانم که به هیچوجه شایسته سکوت بیش از این اندازه نیست. آنها باید نسبت خود با رییس جمهور و از نگاهی دیگر، نسبت خود با ولایت پذیری و التزام عملی به آن را مشخص کنند. 

امیدوارم خداوند در قلبهای دوستانم گشایش ایجاد کند، آمین!